Οδός Ερμού

Οδός Ερμού

Η οδός Ερμού έχει αποτελέσει τα τελευταία χρόνια τον πιο εμπορικό δρόμο της Αθήνας. Γνωστά καταστήματα με επώνυμες μάρκες προσελκύουν χιλιάδες Αθηναίους για τα ψώνια τους. Στο δρόμο αυτό θα συναντήσει κανείς υπαίθρια πάρτι, μίμους και μουσικούς οι οποίοι διασκεδάζουν τον κόσμο. Ο όρος ‘shopping therapy’ αποκτά νόημα ειδικά στην οδό Ερμού.
Οδός Ερμου: Ψώνια και βόλτες τις απογευματινές ώρες
Έχει το όνομα του θεού του εμπορίου και είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός πεζόδρομος της Αθήνας. Ξεκινά από την Πλατεία Συντάγματος και καταλήγει στην οδό Πειραιώς.  Βασικά, η οδός Ερμού είναι το κέντρο της πόλης.
Η πεζοδρόμηση της Ερμού που έγινε το 1996 στο πλαίσιο του σχεδίου για ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων και ανάπλασης του ιστορικού κέντρου άλλαξε το πρόσωπο όλης της περιοχής. Δημιουργήθηκε ένας χώρος όπου ο κόσμος μπορούσε να κάνει ανενόχλητος την βόλτα του και τα ψώνια του. Και πράγματι, η πεζοδρόμηση της Ερμού έδωσε ώθηση στο εμπόριο των καταστημάτων της Ερμού και των γύρω δρόμων.
Σιντριβάνι στην αρχή της Ερμού
Το εμπορικό προφίλ της Ερμού είχε ήδη διαμορφωθεί από τις αρχές του περασμένου αιώνα. Το καταναλωτικό κοινό ήταν αποκλειστικά γυναίκες. Για τους άντρες τα καταστήματα ήταν ελάχιστα. Ίσως ένα κουρείο και μερικά αντρικά πιλοποιεία. Δηλαδή, καταστήματα που πουλούσαν καπέλα.
Ενώ για τις γυναίκες υπήρχαν τα πάντα: καπελάδικα, καταστήματα που πωλούσαν υφάσματα, βιοτεχνίες εσωρούχων, μοδίστρες, κεντήστρες, χρυσοχοεία κ.α. Ιδιαίτερα στα υφάσματα η Ερμού ήταν μοναδική.
Σήμερα δεν υπάρχουν στην Ερμού καταστήματα με υφάσματα αλλά διατηρούνται μερικά στην οδό Καπνικαρέας και λιγοστεύουν όσο περνάει ο καιρός. Υπήρχαν επίσης πολλά ξενοδοχεία για όλα τα βαλάντια και αρκετά καλλιτεχνικά φωτογραφεία. Ακόμα και η διάσημη φωτογράφος Nelly είχε το φωτογραφείο της στην Ερμού για μερικά χρόνια.
Σήμερα η Ερμού δεν απέχει και πολύ από την εικόνα του παρελθόντος, μόνο που στο καταναλωτικό κοινό προστέθηκε και ο ανδρικός πληθυσμός.  Η Ερμού έχει πολλά πρόσωπα. Το πρώτο, το πιο εξευρωπαϊσμένο αρχίζει από το Σύνταγμα και φτάνει μέχρι την εκκλησία της Καπνικαρέας.
Υποκαταστήματα διάσημων εταιρειών ενδυμάτων έχουν εδώ καταστήματα όπως οι:  BSB, Glou, Pull & Bear, Bershka, Mothercare, Naf Naf, BertoLucci, Anna Riska, Benetton, Marks & Spenser, Zara, Ysatis, Replay, Lacoste, Staff Jeans, Mango και πολλά άλλα. Για καλλυντικά υπάρχουν τα Hondos, Sephora και The Body Shop.
Στα παπούτσια ξεχωρίζουν τα Mocassino, Μπουρνάζος και Βαβουλάς. Ένα από τα πιο παλιά καταστήματα της Ερμού είναι τα παιδικά υποδήματα Μούγερ καθώς και του Καλυβιώτη στα είδη ραπτικής.
Μέσα σ’ αυτό το κομμάτι βρίσκεται όλη η ζωή και η χαρά της Ερμού. Ειλικρινά δεν ξέρω πότε είναι πιο όμορφη η Ερμού. Τις καθημερινές μπορεί κανείς να ψωνίσει με την ησυχία του, να χαζέψει όση ώρα θέλει τις βιτρίνες και οι πλανόδιοι μουσικοί να παίζουν αποκλειστικά για αυτόν. Το Σάββατο, από την άλλη, μοιάζει με γιορτή ή πανηγύρι.
Κάθε Σάββατο όμως. Είναι «τίγκα» στον κόσμο, το να ψωνίσεις μοιάζει με «αγώνα επιβίωσης», πράγμα βέβαια που δεν πτοεί τον γυναικείο πληθυσμό, οι γονείς με τα παιδιά τους «σουλατσάρουν» ανέμελοι και μικροπωλητές ξεπροβάλλουν από παντού.
Με μπαλόνια, κουλούρια, καρύδα, βιβλία, χειροτεχνίες, με τσάντες συνήθως οι μετανάστες. Γενικά το όλο κλίμα, η ξεγνοιασιά και η χαρούμενη ατμόσφαιρα σε ανεβάζει. Είτε πρωί κατεβείτε είτε βράδυ η Ερμού έχει κόσμο να πηγαινοέρχεται κοιτώντας τις βιτρίνες. Αργότερα, το Μοναστηράκι, η Πλάκα, το Θησείο και η περιοχή Ψυρρή υποδέχονται τους κουρασμένους καταναλωτές. Την Κυριακή είναι σχεδόν το ίδιο χωρίς να είναι ανοιχτά τα καταστήματα. Αναπτύσσεται έτσι πιο εύκολα η κουλτούρα του «window shopping», δηλαδή να χαζεύω ανέμελα βιτρίνες χωρίς να αγοράζω τίποτα.
Η ύπαρξη των καλλιτεχνών δρόμου – μουσικοί, μίμοι, ζογκλέρ, ζωγράφοι- κάνουν τη βόλτα πιο ευχάριστη για μικρούς και μεγάλους. Όταν λείπουν, η Ερμού φαίνεται άδεια. Η λατέρνα εκπροσωπεί το παρελθόν παίζοντας νοσταλγικά τραγούδια.
Περιέργως μέσα στην Ερμού δεν υπάρχουν εστιατόρια, μόνο καφέ στα δρομάκια και μέσα σε στοές. Υπάρχουν φαστ φουντ στην αρχή και όμορφες ταβερνούλες στο τέλος. Σαν να φτιάχτηκε μόνο για ψώνια, τίποτε άλλο.
Δοκιμάστε κάτι καθώς θα είστε στο μέσον της Ερμού. Κοιτάξτε τη Βουλή των Ελλήνων. Φαίνεται σαν αυτοκόλλητο στον μπλε ουρανό. Είναι παράξενο, δεν φαίνεται να έχει βάθος. Μόνο πρόσοψη.
Καπνικαρέα: Βυζαντινός ναός, αφιερωμένος στην Παναγία, κτίσμα του 11ου αι.
Επρόκειτο να κατεδαφιστεί σύμφωνα με το νέο ρυμοτομικό σχέδιο του 1834 αλλά σώθηκε χάρη στον βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκο, πατέρα του Όθωνα. Άλλες εκκλησίες που υπήρχαν στην Ερμού ή κοντά σ’ αυτήν δεν είχαν την ίδια τύχη. Γύρω της μαζεύονται φοιτητές, καλλιτέχνες δρόμου και κουρασμένοι τουρίστες για να πάρουν μια ανάσα πριν συνεχίσουν την βόλτα τους.
Το δεύτερο κομμάτι της Ερμού φτάνει μέχρι την πλατεία Ασωμάτων στο Θησείο. Η υποβάθμιση της είναι φανερή. Υπάρχουν λιγότερα καταστήματα, και περισσότερα σιδηροπωλεία, καταστήματα επίπλων, παλιατζίδικα και μικρές βιοτεχνίες στα στενά προς του Ψυρρή. Θα δείτε επίσης νεοκλασικά σπίτια, παραμελημένα αλλά όμορφα μέσα στην ασχήμια τους.
Η έλευση οχημάτων επιτρέπεται δυσκολεύοντας τους πεζούς. Βασικά, οι περισσότεροι ολοκληρώνουν την βόλτα τους λίγο μετά την Καπνικαρέα στην Πλατεία Μοναστηρακίου όπου υπάρχει και σταθμός του Μετρό και είναι ιδανικός τόπος συνάντησης φίλων για βόλτες στα δρομάκια της Πλάκας και στου Ψυρρή.
Το τρίτο κομμάτι της Ερμού τελειώνει μπροστά από το Γκάζι στην οδό Πειραιώς. Είναι ένας πλατύς, υπέροχος πεζόδρομος, ο οποίος έγινε για να αναδείξει την περιοχή του Κεραμεικού.
Ο Κεραμεικός ήταν ένας από τους μεγαλύτερους δήμους της αρχαίας Αθήνας και όπως δηλώνει και το όνομα του, εδώ ήταν εγκατεστημένοι οι αγγειοπλάστες και αγγειογράφοι της εποχής. Σταδιακά άρχισε να χρησιμοποιείται ως χώρος ταφής και τελικά έγινε το σημαντικότερο νεκροταφείο της αρχαίας Αθήνας. Αυτός ο δρόμος είναι ο καλύτερος αν θέλετε να πάτε με τα πόδια στην Τεχνόπολη στο Γκάζι για κάποια έκθεση.
Μια όμορφη στιγμή είναι αργά το απόγευμα, να κάθεσαι στην κορυφή της σκάλας της πλατείας Συντάγματος και απλά να χαζεύεις το πλήθος να πηγαινοέρχεται.